Transductie

De omzetting van fysieke energie in neurale signalen

Preceptie is een Idiosyncratische representatie van de realiteit

Iedereen heeft een eigen subjectieve ervaring van de realiteit

Myopie (bijziendheid -)

Beeld wordt voor het netvlies gefocusserd, wordt verholpen met een divergerende (concave) lens

Hyperopie (verziendheid +)

Beeld valt achter het netvlies, wordt gecorrigeerd met een convergerende (convexe) lens

Lichtgevoelige retinale ganlgioncellen (ipRGC)

Cellen die erg gevoelig zijn voor lciht en spelen een belangrijke rol bij het reguleren van cicadiane ritmes en bij de pupilreflex

Nervus opticus

Oog zenuw waar de axonen van retinale ganlgioncellen het oog verlaten

Laag 1 (Interneuronen)

Er zijn drie typen retinale interneuronen Bipolaire cellen: vormen de directe verbinding tussen fotoreceptoren en ganlioncellen Horizontale cellen: zorgen voor laterale interacties tussen fotoreceptoren en spelen rol bij contrasverwerking Amacriene cellen: moduleren de overdracht tussen bipolaire cellen en ganlgioncellen, vooral bij temporele en bewegingsinformatie

Laag 2 (retinale ganlgioncellen(RGCs))

Retinale ganglioncellen zijn de out put neuronen van de retina. De twee belangrijkste zijn de parocecullaire (P-cellen) en magnocellulaire (M-cellen)

parocecullaire (P-cellen)

Klein van formaat, ontvangen input van kegeltjes, hebben een hoge ruimtelijke resolutie en lage temporele resolutie

Magnocellulaire (M-cellen)

Deze zijn groot van formaat, Ontvangen vooral snelle luminatie- en bewegingsinformatie. Hebben een lagere ruimtelijke resolutie, hogere temporele resolutie

Tractus opticus

De nervus opticus wordt na het optische chiasma de tractus opticus genoemd, deze bevat nu visuele informatie van beide ogen van een visueel veld

Geniculostriate systeem (primaire visuele route)

Loopt van de retina via de laterale geniculate nucleus (LGN) in de thamalus naar laag 4 van de primaire visuele cortex (V1, ook wel striate cortex). Vanuit V1 wordt de informatie verder doorgeven aan hogere visuele gebieden in de occipitale en temporale cortex. De input komt voornamelijk van parvocellulaire retinale ganlioncellen aangevuld met een deel van de magnocellulaire input

Tectopulvinaire systeem

Belangrijke rol van verwerking van ruimtelijke informatie en visuele aandacht, met name bij het aantsturen van snelle oog- en hoofdbewegingen. Loopt via de retina naar de superieure colliculi in het middenbrein (optische tectum), vervolgens naar de pulvinar-kern van de thalamus en van daaruit naar hogere visuele gebieden in de cortex. Omzeilt de primaire visuele cortex (V1). Ontvangt inut van voornamelijk magnocellulaire retinale ganglioncellen. Verwerkt beweging en contrast informatie

Retinohypothalamische tractus

Loopt van speciale lichtgevoelige retinale ganglioncellen (RGC's) naaar de suprachiasmatische nucleus (SCN) in de hypothalamus, betrokken bij de regulatie van circadiane ritmes en pupilreflex

Laterale geniculate nucleus (LGN)

Belangrijk schakelstation in de thalamuus voor het geniculostriate visuele systeem. LGN staat uit 6 anatomisch gescheiden lagen

Magnocellulaire lagen (lagen 1 en 2) van LGN

Ontvangen input van magnocellulaire retinale ganglioncellen en zijn betrokken bij verwerking van beweging, timing en contrast evenals informatie uit het perifere gezichtsveld

Parvocellulaire lagen (lagen 3 tot en met 6)

Ontvangen input van parvocellulaire retinale ganglioncellen en zijn gespecialiseerd in de verwerking van kleur, vorm en fijne ruimtelijke details

Spatiële codering

Verschillende kenmerken van de visuele stimulus wordt via aparte neurale kanalen verwerkt

Van welk oog komt de input naar de LGN

Lagen 2, 3 en 5 krijgen input van het ipsilaterale oog (zelfde zijde) Lagen 1,4 en 6 ontvangen input van het contralaterale oog (tegenovergestelde zijde)

Occipitale cortex

Bestaat uit meerdere gespecialiseerde visuele gebieden. De andere visuele gebieden zonder V1 zoals V2, V3A, V4, en V5 worden samen de extrastriate cortex genoemd, deze zijn betrokken bij verdere verwerking van visuele kenmerken zoals vorm, kleur en beweging

Het primaire visuele projectiegebied

Ontvangt directe input vanuit de laterale geniculate nucleus (LGN) Wordt ook wel V1 genoemd Brodman area 17 in menselijke hersenen Striate cortex

V1 (primaire visuele cortex)

De visuele informatie is georganiseerd in blobs en interblobs Blobs bevatten kleurgevoelige neuronen interblobs zijn vooral betrokken vij de verwerking van vorm en oriëntatie

V2 (secundaire visuele cortex)

Dikke stripes ontvangen inout van bewegingsgevoelige neuronen. Dunne stripes verwerken voornamelijk kleurinformatie Interstripes zijn gespecialiseerd in de verwerking van vorm en contouren

Spatiële codering

Waarbij verschillende eigenschappen van een visuele stimulus via aparte neurale circuits worden geanalyseerd en aanvankelijk gescheiden blijven

Ritonopische organisatie

Visuele informatie behoudt haar ruimtelijke ordening wanneer zij van de retina via de LGN naar de primaire visuele cortex wordt doorgegeven

Retinale ganglioncellen (RGC's)

selectief gevoelig voor specifieke eigenschappen visuele stimuli, reageren op luminantiecontrast: het verschil in helderheid tussen aangrenzende delen van het gezichtsveld

Oriëntatiedetectoren

Neuronen in de primaire visuele cortex (V1) reageren op lijnsegmenten of randen met een specifieke oriëntatie

Simple V1 cellen

Hebben een duidelijk ON-OFF receptief veld

Complexe V1 cellen

Hebben geen duidelijk gescheiden ON-OFF regio's waardoor ze minder gevoelig zijn voor de exacte locatie van het lijnsegment binnen het receptieve veld

Hyper complexe V1 cellen (of oneindige complex-cellen)

Werken net als complexe cellen maar ze bevatten daarnaast een sterk inhiberend gebied aan het uiteinde van hun receptieve veld. Dit maakt ze gevoelig voor de lengte van het lijnsegment en helpt bij het detecteren van eindpunten of contouren van objecten

Oriëntatiekolommen

bevatten neuronen die allemaal reageren op lijnsegmenten met dezelfde oriëntatie

Oculaire dominantiekolommen

Ontvangen voornamelijk input van het linker- of rechteroog, waardoor de cortex informatie van beide ogen kan scheiden en combineren

Hyperkolom

Omvat een volledig pakket van Oriëntatie Oculaire dominantiekolommen voor een klein gebied van het visuele veld. Door deze georganiseerde structuur blijven verschillende aspecten van visuele informatie gescheiden. vb. van spatiele codering in de visuele cortex

Stimulus equivalentie

Het vermogen om een object als hetzelfde te herkennen, ongeacht veranderingen in oriëntatie, groote of gezichtsstandpunt

Opponente-processen theorie (Hering

Beschrijft hoe kleuren op neuraal niveau worden verwerkt. Er zijn drie opponente kanalen: Rood-groen, Blauw-geel en licht-donker

Ventrale stroom (wat-route)

Loopt van de occipitaalkwab naar de temporaalkwab

Parahippocampal place area (PPA)

Dit gebied is speelt een belangrijke rol bij ruimtelijke oriëntatie en navigatie

Fusiform face area (FFA)

Dit gebied is gespecialiseerd in het herkennen van gezichten

Dorsale stroom (Waar/hoe-route)

Loopt van de occipitaal kwab naar de pariëtaal kwab

Lateral intraparietal area (LIP)

Speelt een rol bij het plannen en aansturen van oogbewegingen

Anterior intraparietal area (AIP)

Is betrokken bij het visueel begeleiden van grijpen en manipuleren van objecten

Parietal reach region (PRR)

Ondersteunt het richten en uitvoeren van reikbewegingen naar objecten in de ruimte

Optische ataxie

Cliënten zien en herkennen objecten normaal, maar kunnen visuele informatie niet goed omzetten in doelgericht acties

Blindsight

Treed op wanneer de primaire visuele cortex(V1), die deel uitmaakt van het geniculostriate systeem, is beschadigd. Hierdoor verdwijnt het bewuste zien van objecten. Het tectopulvinaire systeem dat informatie via de colliculus superior en de pulvinar naar hogere visuele gebieden stuurt is wel nog intact. Dit systeem is vooral betrokken bij het lokaliseren van objecten in de ruimte

Fundamentele frequentie

Laagste frequentie van een geluid en bepaald de waargenomen toonhoogte

Uitwendig oor

Bestaat uit: De oorschelp ('pinna/auricle') De externe gehoorgang Het trommelvlies ('tympanic membrane')

Middenoor

Bestaat uit drie gehoorbeentjes: Hamer (malleus) Aambeeld (inclus) Stijgbeugel (stapes)

Binnenoor

Bestaat uit: Ovaal venster (oval window), rond venster Het slakkenhuis ('cochlea') Het orgaan van Corti (bevat haarcellen) Gehoorzenuw : nervus cochlearis

Basilair membraan

Dit is de ondergrond van het orgaan van Corti waar de binnenste haarcellen zich op bevinden

Tectoriaal membraan

Dit is het dak structuur in het orgaan van Corti waar de buitenste haarcellen zich bevinden

Buitenste haarcellen (12000)

Zijn mechanisch gekoppeld aan het tectoriaal membraan. Ze werken als biologische versterker

Binnenste haarcellen (3500)

Staan losjes in contact met het tectoriaal membraan en vormen de eigenlijke auditieve receptoren

Transductie van de haarcellen

Beweging naar rechts resulteert in depolarisatie Beweging naar links resulteert in hyperpolarisatie

Primaire auditieve cortex (A1)

Gelegen in Heschi's gyrus, ontvangt directe input van de gehoorzenuw via de thalamus. A1 verwerkt basiskenmerken van geluid, zoals frequentie en toonhoogte

Secundaire auditieve cortex (A2)

Omringt A1 en omvat onder andere het olanum temporale, dat direct achter A1 ligt. A2 verwerkt complexere geluiden, zoals spraak, muziek en geluidsherkening

Auditieve verwerkingsroutes

Ventrale stroom: Van A1 naar temporale gebieden: betrokken bij herkenning van geluiden, inclusief spraak en complexe geluidsobjecten Dorsale stroom: van A1 naar pariëtale en frontale gebieden: betrokken bij lokalisatie van geluiden en auditief-gestuurde acties

Lateralisatie

Verwijst naar de dominantie van bepaalde functies in een hersenhelft

Tonotopische codering

Haarcellen in het slakkenhuis coderen geluidsfrequenties op basis van hun plaats op het basilair membraan. Dit is een vorm van ruimtelijke (spatiele) codering

Fundementele frequentie

Onder de 200 Hz kan het auditieve systeem de toonhoogte bepalen op vasis van het tijdspatroon van de neurale activiteit

Interaural time difference (ITD)

Het verschil in aankomsttijd van een geluid tussen beide oren. Deze ITD-informatie wordt verwerkt in de medial superior olivary complex (MSO) van de hersenstam. belangrijk voor lage frequenties

Interaural intensity difference (IID)

Het verschil in geluidssterkte tussen beide oren. Bij hoge frequenties. Het intensiteitsverschil wordt verwerkt in de lateral superior olivary complex (LSO) die via de trapeziod body wordt aangevoerd